tropische haringfeesten in Bangkok

Aad scheef het volgende stukje over de haringfeesten die hij in Bangkok organiseerde: "Jaarlijks, als het vlaggetjesdag in Scheveningen was, werd kort daarop de Hollandse Nieuwe opgestuurd naar Bangkok. De KLM manager dhr Pim Tange en zijn opvolgers nodigden dan alle Nederlanders via het Verenigingsblad De Tegel uit voor een haringfeest op Plaswijck. Buiten de haring ook andere Hollandse snacks en uiteraard haring moet zwemmen, allerlei Hollandse drankjes. Deze promotie feesten waren erg gezellig met populaire Hollandse muziek op de achtergrond.

Ik herinner mij de eerst keer, dat ik de Hollandse Nieuwe bestelde. Dat ging fout. De KLM inkoop afd. kocht de haring in en Aad Schild mocht ze schoonmaken. Dat overkomt je maar een keer!"

Ester bij de PCOB

Ester maakt zich ook sterk voor de PCOB Noordwijk. Ze schrijft er zelf over: "Sinds oktober 1997 ben ik secretaris voor de PCOB. Toen mij gevraagd werd of ik secretaris wilde zijn, dacht ik: nou dat is niet zo moeilijk. Maar er komt steeds meer bij kijken door alle veranderingen op allerlei gebied. Wat mij niet verteld werd, was dat ik ook gedurende de jaren 1998 en 1999 secretaris van het DBO moest zijn. Het DBO staat voor Drie Bonden Overleg. De drie ouderenbonden in Noordwijk vergaderden lx per maand op de tweede maandag van de maand. Zij hadden een roulatie systeem: Elke twee jaar moet een bond een bestuurslid aanwijzen om zo tot een dagelijks bestuur van het DBO te komen. En ik was dus gelijk aan de beurt als secretaris. Ik wist niks. Ik moest notuleren en soms wist ik niet waarover ze het hadden. Ik schreef het allemaal op en thuis werkte ik het uit, wat me veel tijd kostte. Ook dacht ik dat de secretaris de agenda samenstelde. Ik probeerde aan de hand van de vorige vergaderingen een agenda in elkaar te draaien. Niemand heeft er ooit wat van gezegd. Later begreep ik dat de voorzitter de onderwerpen moet aandragen. Dus dat was een vliegende start."
Op de foto's zie je de werkkamer thuis, waar Ester haar verslagen en blaadjes in de computer zet. Ook zie je een foto van de plaats waar de PCOB bijeenkomt en enkele foto's van een busreis met de PCOB naar IJmuiden.

Ester als ouderling

Ester is na terugkomst uit Curaçao een tijd lang ouderling geweest. Ze schrijft daar zelf (kort) het volgende over: "Van 1995 t/m 2000 was ik ouderling in de Hervormde kerk aan zee. Toen ik in de kerkenraadsvergadering zei, dat ik geen ouderling meer kon zijn, omdat ik 70 jaar was, kreeg ik als antwoord van de voorzitter Over een halfjaar mag het weer Ja.ja!"

plannen voor een eigen hotel of pension

Toen Ester in april 1954 verkering met Aad kreeg, had Aad al last van de maagzweer waardoor hij later moest stoppen met varen. Ester en Aad vatten toen het plan op om samen een hotel of pension te beginnen. Omdat Ester goed kon studeren, begon Ester weer aan twee nieuwe studies: het middenstandsdiploma en het vakdiploma pension. Ester rondde die studies met goed gevolg af. Aad deed ook zijn best: hij haalde het diploma Vakbekwaamheid Ondernemer Klein Horecabedrijf. Deze diploma's werden in april en juni 1957 behaald. Van de plannen om voor zichzelf te beginnen is dus niets gekomen. Aad kreeg plotseling de kans om voor de KLM naar Bangkok te gaan, waardoor Ester en Aad maar twee weken tijd hadden om alles voor hun bruiloft te regelen. Hieronder zie je deze diploma's. Klik erop om een grotere versie te bekijken. Zoals je kunt zien pasten de diploma's niet helemaal onder de scanner.

bericht van Joop Dobrosch

We hebben weer een ingestuurd verhaal. Deze keer van Joop Dobrosch, die in 1962 en 1963 enkele malen op Plaswijck was, en daar ook Ester en Aad ontmoette. Hij stuurde ook wat foto's mee. Nu eerst het verhaal van Joop:

"Ik heb van een collega gehoord over de 50 jarige trouwdag van Ester en Aad, en via de website de verhalen van en over hun gelezen. Ik heb misschien nog wat aanvulling voor het enorme verhaal.

Laat ik me eerst even voorstellen. Ik ben Joop Dobrosch, ben getrouwd met Ina en was meer dan 40 jaar bij de Technische dienst van de KLM. Heb op verschillende buitenstations gestationeerd gezeten.

In 1962 ben ik voor het eerst in Bangkok geweest als versterking voor o.a. de Airlift operatie. In Plaswijck had ik een kamer gekregen in het hoofdgebouw. Ester en Aad hebben mij, en later ook andere collega’s, enorm leuk en hartelijk opgevangen. Wanneer Aad tijd had nam hij ons wel eens mee op een auto tochtje om wat van het land te laten zien. Zie foto.


In 1962 werden er twee extra KLM vliegtuigen op Don Muang gestationeerd. Het was een Constalation 1049 (Conny) en een Douglas DC-7. Beide vliegtuigen vlogen de route Bangkok – Biak – Bangkok: leeg heen, en vol terug. In die tijd kregen veel militairen op Plaswijck hun onderkomen tot er plaats was naar Nederland. Voor de militairen was Bangkok een Paradijs vergeleken met Biak, en er was dan ook hoogseizoen voor de taxi’s.

In 1963 ben ik weer een paar maanden in Bangkok geweest als vervanger zodat de gestationeerde collega’s op vakantie of op cursus konden. In dat jaar was er ook een Nederlands Koninklijk gezoek geplant naar Thailand. Aad was toen de geluks- (of ongeluks-) vogel om het buffet te organiseren dat werd aangeboden door het Nederlandse Koninklijk Huis in het Paleis te Bangkok. Dat er een enorme voorbereiding aan vooraf ging kunt u wel begrijpen. Er moest van alles geregeld worden, en Aad was afhankelijk van de leveranciers in binnen en buitenland. Op de dag van het buffet heb ik wat foto’s gemaakt.

De Koninklijke familie maakte wat tochtjes gevolgd door verschillende Nederlanders. Aad kon natuurlijk niet van de partij zijn, maar wel bij de aankomst op het vliegveld Don Muang. Nadat alles weer voorbij was hebben Aad en Frans Evers een onderscheiding gekregen uit handen van de fam. Beekelaar (zie in een voorgaand schrijven).

Een poosje later is er een feestje geweest ergens in Bangkok en dat was waarschijnlijk door General Manager dhr Pim Tange georganiseerd. Hierbij was ook Joop van Zijl, heeft toen de radio reportages gemaakt van het Koninklijk bezoek, aanwezig.

er is een gastenboek!

Het volgende stukje komt ook van de familie Dirkzwager. Het stond eerst bij het verhaal over Aad als detective, maar ik heb het losgemaakt en er een apart stukje van gemaakt. Dan heb ik meteen een aanleiding om iedereen te wijzen op het gastenboek (klik op de link), waar je je felicitaties en zo meteen zelf kunt plaatsen. En je kunt (zie hiernaast) ook in de poll aangeven wat je van het gastenboek vindt.....

Maar nu dan de familie Dirkzwager:

"Wij hebben grote bewondering voor de kwaliteiten van Ester en Aad. Ten tijde dat zij “op” Plaswijck zaten heeft Ester het toch maar mooi gepresteerd om alle 3 hun kinderen de Lagere School te laten doorlopen met haarzelf als onderwijzeres. Gezien het verschil in leeftijden toch maar mooi 3 klassen! Hulde. Jarenlang had zij een geweldige discipline en bracht dat ook op de kinderen over. Gevolg dat na hun terugkeer in Nederland alle 3 kinderen toch maar mooi aansluiting vonden op het Nederlands voortgezet onderwijs.

Aad had intussen zijn handen meer dan vol om van Plaswijck het beste catering-station te maken dat de KLM ooit heeft gehad. Daarin slaagde hij zo goed, dat vele buitenlandse maatschappijen alleen nog bij de KLM daar wilden cateren!"

Aad als detective

Van de familie Dirkzwager kreeg ik het volgende prachtige stukje over Aad's speurneus:
"Een aspect van Aad's werk dat waarschijnlijk nog niet is belicht, is dat hij ook is opgetreden als detective.
Op Plaswijck had hij een “bonded store”. Een goed afgesloten ruimte waarin zich alle aan accijns onderhevige artikelen bevonden. Dit in opdracht van de douane.
Op een gegeven ogenblik kwam Aad tot de conclusie dat er onwaarschijnlijk veel kaviaar en champagne “doorging”. En een aanzienlijk deel daarvan ging niet aan boord van vliegtuigen mee. Hoe is dat mogelijk met een ruimte die goed is afgesloten en waar alleen vertrouwelingen toegang toe hadden?
Aad pijnigde zijn hersenen en moest uiteindelijk tot de conclusie komen dat er werd gestolen. Maar hoe? De bonded store was afgesloten met een stalen hek, van dik materiaal en met miniscule vierkante openingen. Goede raad was duur. Wat overigens ook gold voor de kaviaar en de champagne!
Aad had wel eens detectives gelezen en besloot de opgedane kennis in praktijk te brengen. Hij nam al zijn personeel onder de loep en kwam tot de conclusie dat een bepaald lokaal persoon er meer van moest weten. Maar hoe krijg je iemand zo ver dat hij bekent?
Omdat onze Aad wel wist dat het overgrote deel van de bevolking boeddhisme had als godsdienst kwam hij tot de volgende aanpak. Hij maakte ruimte in hun huiskamer met een tapijt in het midden. Vervolgens plaatste hij een Boeddha(beeld) op het tapijt.
De “verdachte” werd uitgenodigd en mocht knielen voor Boeddha. Hierop zei Aad tot de betrokkene dat Boeddha hem enige vragen wilde stellen en dat je Boeddha natuurlijk eerlijk antwoord moest geven. De man werd redelijk nerveus. Aad zei vervolgens dat Boeddha wilde weten of hij iets wist van het verdwijnen van de champagne en de kaviaar. Geen reactie. Aad herhaalde nog maar eens dat niet hij maar Boeddha antwoord wilde. Resultaat! De man bekende dat men met behulp van een heel klein jongetje, door een hoek van het hek wat open te trekken, deze de kaviaar en champagne liet aangeven. Deze werd vervolgens verkocht aan een hotel in de stad. Zaak opgelost!

Je denkt dat je met Aad een chef-kok in huis had maar dan wel een chef waar Sherlock Holmes een voorbeeld aan kon nemen."

Aad zelf stuurde nog het volgende hierover op:
"Footnote: het was een vreemde manier om iets uit te zoeken, maar ik moest weten waar m'n kaviaar bleef.Ik had uitsluitend Siamese mensen in de keuken werken,en deze mensen heb ik persoonlijk opgeleid, (bijna allen kwamen van de rijstvelden). Je kan spreken van een band die ik met ze had.
In de Hotels en Cateringbedrijven van Thailand waren toen uitsluitend koks werkzaam die van Chinese waren. Die Chinezen vormden een grote kongsi, en daar kwam geen Siamees tussen. Daar had ik niets mee op. Na beloofde beterschap en een Hollandse handdruk ging deze vakman weer aan het werk, en had ik er weer een goede kracht aan."

Een ander staaltje (je leest er ook over in het stukje "Aad als DPC op schiphol") van Aad's detectivewerk beschrijft hij zelf als volgt: "Overigens, bij Schiphol Catering was er een miljoenen verlies op grondstoffen. De productie manager vroeg mij dit uit te zoeken. Na een paar weken had ik het lek boven water. Hier geen diefstal, maar roekeloos en onverschillig omgaan met grondstoffen en nagenoeg geen controle bij de ontvangst ervan. Het betrof hier hoofdzakelijk vlees. De employees in kwestie beloofden dat het niet meer zou voorkomen. Hand er op, en inderdaad: het grondstoffen verlies was er uit. En ook hier bleef een ieder op z,n post."

vrijwilligerswerk in de Openbare Bibliotheek van Curaçao

Toen Aad tussen maart 1990 en december 1993 op Curaçao werkte, deed Ester vrijwilligerswerk in de Openbare Bibliotheek van Curaçao. Zij deed 4 halve dagen per week als vrijwilliger administratief werk. Ook in Curaçao kreeg Ester namelijk geen werkvergunning, net als in Bangkok, Singapore en in Merrick.
Op dit werk had ze het erg naar haar zin, men snapte niet dat zij zoveel gedaan kreeg in zo weinig tijd. Eerst nam Ester zelf koffie mee, maar toen haar baas dat merkte kreeg ze gewoon koffie van de bibliotheek.
Ester schrijft zelf over deze periode: "Wat de bibliotheek in Curacao betreft, ben ik er terechtgekomen doordat ik een beetje aan ’t rondkijken was daar en in gesprek kwam.met het personeel aan de balie.. Ze hadden daar een groot rek, waaraan mappen hingen op alfabet met informatie over allerlei schoolvakken. Deze mappen werden door veel scholieren ingezien. Ze hingen netjes op alfabet, maar dat duurde niet lang; in een mum hing alles weer door elkaar. Je snapt het al; mijn taak was ze allemaal weer op alfabet te krijgen.
Het was toen een heel nieuw gebouw met subsidie van Nederland gebouwd Bij de administratie hadden ze een computer, maar er was geen geld meer voor automatisering van de bibliotheek. Alles ging nog met de hand. Dus waren ze blij met mij."

afroepkracht basisscholen in Merrick

Toen ze met Aad in Merrick (VS) woonde, kreeg Ester geen werkvergunning. Dit was dus tussen 1988 en 1990. Ester gaf zich op als afroepkracht voor drie basisscholen te Merrick, en kon toen gebruik maken van haar ervaringen met het lesgeven van haar eigen kinderen. Op de foto's zie je van links naar rechts: de Birch School, de Ronald A. Chatterton School en de Norman J. Levy Lakeside School.

Ester schijft zelf over haar werk in Merrick: "Ik kreeg geen werkvergunning op Curacao, maar in Bangkok en Singapore heb ik er nooit om gevraagd. Toen hoefde ik niet zo nodig.te werken. Bovendien heb ik op den duur genoeg werk gehad in Bangkok met lesgeven aan de kinderen. In Merrick USA had ik wel een werkvergunning. Zodoende kon ik als afroepkracht voor de drie scholen aangenomen worden. Het werk vond ik leuk Je kon in elke klas ingezet worden als hulp van de onderwijzer. Van kleuterklas tot 6e klas zal ik maar zeggen. Vervelend vond ik het oppassen tussen de middag als de kinderen in de gymzaal aan het lunchen waren. Ook werkte ik op de administratie: b.v. copieren en post in postvakken steken. Ongeveer 2 maal per week kwam het voor, dat ik opgeroepen werd. Dan ging ’s morgens om 8 uur de telefoon. En ik werd er ook nog voor betaald."

Tripodia

Ester werkte na haar terugkomst uit Singapore in het evenementengebouw Tripodia Katwijk, op het Hoornesplein te Katwijk. Ze werkte hier halve dagen als boekhoudster, van augustus 1983 tot december 1987. Klik op de link van Tripodia, het Cultureel zalencentrum van Katwijk om meer over Tripodia te weten. Ester schrijft hier zlef het volgende over:
"Na Singapore wilde ik wel weer gaan werken. Na veel gesolliciteer zag ik een advertentie in de Noordwijker: Tripodia vroeg een administratrice in de leeftijd van 21 tot 30 jaar. Ik was iets ouder (52 want het was augustus 1983), maar ik waagde toch een poging. En ik werd opgeroepen voor een gesprek en werd aangenomen. Het was een baan van halve dagen, maar dat kwam mij goed uit.
Tripodia is een zalencentrum met een bar, toneelzaal en andere kleinere zalen. Eens per mand moest ik de barvoorraad controleren en noteren. Dat was geen leuk werkje. Maar verder heb ik best naar mijn zin gehad. Ik ging met de bus, die stopte vlak voor Tripodia op de Hoorneslaan. Een keer per maand kwam het bestuur ’s avonds in vergadering bij elkaar en moest ik notuleren. Na afloop werd een drankje gedronken. Dan kon je wel eens lachen over de opmerkingen die gemaakt werden.
De voorzitter heette IJzerman, en kwam uit Zeeland. De anderen allemaal mannen waren Katwijkers. Tijdens een gesprek over Katwijk aan zee en Katwijk aan de Rijn, liet dhr Minnee zich ontvallen: “Katwijk aan de Rijn, daar zou ik nog niet begraven willen worden”. Lenie v.d.Plas was de werkster, die elke ochtend kwam schoonmaken. Door haar ben ik aan Mar gekomen als hulp in de huishouding. Ik heb er gewerkt tot we naar Amerika verhuisden in 1988."

vrijwilligerswerk Hollandse Club in Singapore

Ester kreeg toen zij met Aad in Singapore was (maart 1981 tot nov/dec 1982) geen werkvergunning, en vond dus ook geen betaalde baan. Wel deed Ester tikwerk voor Aad, en werkte als vrijwilliger in de bibliotheek van de Hollandse Club.

Ester schrijft hier zlef over: "Ik kwam in de bieb in Singapore te werken omdat ik met Nederlandse vrouwen kennis maakte, die in die bieb werkten. Als er een nieuwe lading boeken binnen was, ging ik helpen registeren en kaften. Ook inruimen op alfabet. De bieb was gevestigd in een van de ruimten in het clubhuis van de Nederlandse vereniging. Daar was ook een zwembad bij. Ik ging er met een taxi heen; die waren zo goedkoop."

van banketbakkersleerling tot kok

Als je de vroege loopbaan van Aad bekijkt, vraag je je misschien wel af hoe alles zo heeft kunnen lopen. Ik vroeg er Aad naar, en hij schreef er het volgende over:

"In de oorlogsjaren 40 – 45 kwam ik weleens in de bakkerij van Pauwtje van Delft, later bij Rob van Vreedendaal aan de Vliet NZ (in Rijnsburg). Daar maakten ze lekkere en mooie dingen o.a. “turfjes”en “rozen”. Toen waren er nog geen frietes en andere dikmakers. Wij jongens kochten toen turfjes bij Pauwtje van Delft, maar ook druiven per kistje bij Tavenier in de Burg.Meyboomstraat.

Zoals eerder gezegd, wilde ik banketbakker worden. Mijn vader - die ertegen was - zocht als geboren Leidenaar de destijds alom bekende zaak van Van Dam op de Steenstraat uit. Ik verdiende er f 4,= per week. De chef patissier bij van Dam, de heer Jan Tindeloo, werkte daar al jaren en ving mij als broekie van 15 jaar geweldig op. Van hem heb ik het vak geleerd. In die tijd moesten de klanten nog boter en suiker inleveren voor koek en gebak. Dagelijks moest ik de berg boter, die nog in de papiertjes zat, schoonmaken. Dat was niet echt leuk. Jan Tindeloo gaf ook thuis les, op een gegeven moment aan zes mensen tegelijk: dan gaf hij les in zaken die bij van Dam niet voorkwamen. O.a. sorbetijs en andere lekkernijen. Ook moedigde hij mij aan om cursussen te volgen in suiker trekken, garneren (met cornet) en marsepein sierwerk. Dat deed ik in Voorhout in het RK Seminarie bij broeder Dalmatius van Heel. De vakkennis en toewijding die ik bij chef Tindeloo heb geleerd zijn, achteraf gezien, de basis geweest voor m’n verdere loopbaan. Dhr van Dam zelf verstond het vak niet. Zijn vader wel; die was de grondlegger van de zaak geweest.

Uiteindelijk ben ik bij van Dam weggegaan, doordat de patroon een winkeljuffrouw onheus behandelde. Dit was een jonge vrouw uit Rijnsburg van de bakkersfamilie Tijsterman! Vandaar ging ik naar Pauwtje Ravensbergen in Rijnsburg. Deze zaak werkte in het groot, wat mij wel aansprak om kennis te maken met deze productiewijze: andere ovens (wentelovens), andere machines en meer gerichte productie. Ene Joop Knipscheer had daar de leiding. Er werkten fijne mensen zoals Hans Veldman en Naut. In deze afdeling werd gewerkt voor b.v. kantines, winkels etc. We maakten gevulde koeken (via een heel aparte productie), spritsen etc. De winkel, die fantastisch liep, had een aparte productie. De klanten stonden buiten in de rij.

Toen ik dit bekeken had, wilde ik wat anders gaan doen. Via een advertentie werd ik aangenomen bij de Graaf: een volkszaak in de Kooi (een volkswijk in Leiden). Een gedreven eigenaar met leuk personeel. Andree de chef en Jan……… een UVS fan. Tussen de middag werd er gekruisjast. Er werd goed gewerkt. De Graaf zelf was een vakman, die veel wist en hij maakte b.v. qudrille beslag, dat ik niet eerder was tegengekomen.

Toen begon bij mij het idee post te vatten: als ik in dit vak doorga, wil ik voor mezelf beginnen; zo niet dan wil ik de keuken erbij leren. Aldoende solliciteerde ik naar de functie van koksleerling bij restaurant Meerrust in Warmond. Volgens oom Jan Bertram een klasse zaak, althans toen hij daar werkte als botenspecialist en technieker, ver vóór mijn tijd. Het werd een teleurstelling; reden: ik was er niet een van hen. Het type restaurant was er één van dure auto’s met oudere mannen met een scharrel. Het personeel : in de keuken 3, buffet 2 en verder een portier en kelners. Er werd gezopen: op stille dagen het meest, en als de bazin er niet was. Ze sloten zich op in een kamer tot ze lam waren. De enige jonge vrouw, die daar werkte (aan het buffet; zij dronk niet) werd door chefkok de Witt achterover gehouden met het hoofd onder de kraan, terwijl de buffetchef haar betastte; ze gilde het uit.

De volgende dag werd ik beschuldigd van diefstal. Ik ben toen op mijn fiets gestapt en naar Noordwijk gereden en solliciteerde bij Huis ter Duin en Hotel Noordzee. Het werd Hotel Noordzee voor het lopende seizoen. Hier werkte ik met chef Bol, een Hagenaar. Hotel Noordzee was destijds een familie pension. Jaarlijks hadden ze veelal dezelfde gasten, o.a. de familie Staal van Hotel Krasnapolski uit Amsterdam. Daar leerde ik de beginselen van een echte keuken.

Nico Driebergen, een jeugd kameraad, werkte in Wassenaar bij banketbakkerij kokerij De Wolf. Met Nico reden we eens op de fiets in Katwijk, en we werden aangehouden door politie agent De Bruyn. We mochten niet achterop de fiets zitten, en hebben dus valse namen opgegeven. Op de een of andere manier wist de Bruyn dat we in een bakkerij moesten werken. Hij bezocht ze allemaal in Katwijk en Rijnsburg, maar vond ons niet! Nico ging dus bij De Wolf weg, en zei: Aad is dit iets voor jou, en ja hoor we werden het eens. Deze betrekking was intern, dus had ik voor het eerst een kamer buiten de ouderlijke woning. Ook hier heb ik veel geleerd. Het zogenaamde betere werk. Het kwam ook wel voor dat er een dure auto met chauffeur stopte en dat de dame die eruitstapte alleen maar 1 luxe bonbon wilde hebben, want daar had ze plots zo’n trek in. Dit voorval typeert o.a. het type klanten dat daar kwam. Maar ook de gewone man was er welkom. Hier werkte Greetje Hilhorst als winkelmeisje; een lief meisje waar ik een oogje op had. De kokerij stelde niet echt veel voor; meer o.a. aanvullingen op “home cooked meals” zoals bouchees – slaapmutsen – charlottes e.d.

Wegens een oproep voor militaire dienst ben ik van hieruit naar Bergen op zoom gegaan en later naar Leiden de militaire koksopleiding. Na plm 6 maanden zat de militaire dienst er weer op. Toen gesolliciteerd bij de HAL ( Holland Amerika Lijn). Daar heb ik veel geleerd en hard gewerkt op verschillende boten met veel goede vaklieden. Dit was het groot keuken gebeuren. Dagelijks voor plm. 1000 mensen meerdere maaltijden per dag en op de cruise reizen was het heel hard en goed werken. Reden dat ik tot twee keer toe een maagzweer heb gehad. Bij de keuring die daarna volgde werd ik afgekeurd voor de zeevaart.

Wat nu!!! Het werd het cafe restaurant De Seinpost in Noordwijk; ook van de fam. Van Beelen. Na het seizoen gesolliciteerd bij de KLM, waar ik als rottiseur via een dag proef werken werd aangenomen door chefkok Krielaard voor 100 gulden per week. Na plm 10 maanden werd ik uitgezonden naar Bangkok."

operatie Airlift

Het KLM hotel Plaswijck was tussen augustus 1962 tot begin 1963 een belangrijke schakel in de grote repatriëringsoperatie uit voormalig Nieuw Guinea. Er werd met al het vliegend materiaal wat KLM beschikbaar kon maken gependeld tussen Bangkok en Biak om Nederlandse militairen en burgers terug te vliegen naar Nederland vanwege de op handen zijnde overdracht van Nieuw Guinea aan Indonesië. Plaswijck fungeerde als eerste opvangplaats voor deze mensen totdat er plaats voor ze was op vluchten naar Nederland. Er was op een gegeven moment aardig wat "overbevolking" in Plaswijck en andere hotels in Bangkok omdat er niet voldoende plaats was vanaf Bangkok naar Nederland voor alle gerepatriëerden. Het moet op Plaswijck in die jaren dus een enorm hectische tijd geweest zijn.

Bovenstaande informatie is gegeven door KLM'er Ronald Aker, die onze site tegenkwam bij zijn historisch onderzoek aan Plaswijck. Hieronder zie je een artikel over deze operatie uit de wolkenridder van 22 september 1962. Aad wordt er ook nog in genoemd. Klik erop om een grotere versie te bekijken. Ook zie je hieronder een foto terugkerende expats.

Aad schrijft hier zelf het volgende over: "Deze operatie was inderdaad voor alle betrokkenen gigantisch. Maar we hadden inmiddels ervaring opgedaan in Bangkok bij eerdere evacuaties uit Indie/Indonesie.
Ik was maar net in Bangkok,toen Boung Sukarno begin 1958 de unie met Nederland verbrak en alle Nederlandse bedrijven onder Indonesisch beheer werden gesteld. Vanaf dat moment vertrokken nagenoeg alle Nederlanders. De Indische Nederlanders mochten toen kiezen: óf daar blijven óf naar Nederland met de Nederlandse Nationaliteit.
De operatie van begin 1958 was er een om niet te vergeten: een gedeelte van de KLM staf uit Djakarta moest naar Singapore, de evacuées die niet op doorgaande vluchten geplaatst konden worden, werden overgevlogen naar Singapore om van daaruit naar Bangkok overgevlogen te worden. Er werden extra machines (allemaal vol) ingezet. Pakweg zo,n 30.000 mensen werden in korte tijd vervoerd. De hotelkamers werden in korte tijd voorzien met stapelbedden. Voor mij en de catering betekende dat dubbele zittingen in de Dining room.
Toen deze voor ons goed verlopen operatie achter ons lag, en de achter gebleven Indische Nederlanders daar spijt van kregen, kwam de tweede golf op gang, nml die van de spijtoptanten. Deze operatie liep goed georganiseerd. Minister Marga Klompé, die hiervoor verantwoordelijk was, stuurde 2x een echtpaar (de echtparen van der Berg en Beekelaar) naar Plaswijck, om al deze tropenmensen van warme kleding te voorzien voor hun aankomst in Holland. Deze warme kleding werd door het ministerie opgestuurd. Tevens vlogen er steeds 2 dames mee op elke vlucht; vooral op de Tokyo vluchten was toen veel plaats. Deze operatie duurde tot plm 1964. Zoals gezegd zeer goed georganiseerd!
Operatie airlift was er een van de DC 8 tijd, dwz grotere aantallen mensen, en snel achter elkaar. Plaswijck zat weer mud vol, en zo ook de machines. Inmiddels was er wel een nieuwe keuken gebouwd, met voor de bevoorrading 2 High-loaders. Dit was dus een beter uitgangspunt dan in 1958. Maar Plaswijck zelf was te klein voor deze stroom van mensen: veel mensen werden ondergebracht in de stad. Het was zelfs zo'n
grote operatie, dat de President Directeur Ernst van der Beugel over kwam om zijn medewerkers een hart onder de riem te steken. In die tijd was het zo, dat de beste grondstoffen die op de markt te koop waren, nog niet goed genoeg waren voor de KLM, dus was het dubbel alert zijn met deze grote hoeveelheden. Wat erg op prijs werd gesteld door de KLM staff was het diner dat onze Directeur ons aanbood ,in een bekend Restaurant in Bangkok. En ik wist niet wat mij overkwam toen hij wilde dat Aad en Ester Schild aan beide kanten van hem zouden plaatsnemen. Leuk hè?"

Ester was in die periode zwanger: Joep werd in de zomer van 1963 geboren!

zwaan van ijs

Op maandag 16 november 1964 was het 40 jaar geleden dat de eerste vlucht van de KLM in Bangkok landde (dus op 16 november 1924). Ter gelegenheid hiervan gaf dhr J.W. Bussink, General Manager van de KLM in Bangkok een tuinfeest bij hem thuis. Aad heeft voor dit tuinfeest een koud buffet verzorgd, met daarbij een KLM-zwaan uit ijs uitgehakt. De zwaan maakte zoveel indruk, dat deze in de Bangkok World van 18 november 1964 terecht kwam, op de pagina (17) "Social World" (foto hieronder).


De zwaan was een voorloper op de ijsletters CIAS die Aad later in Singapore uithakte. Aad had het beeldhouwen met ijs vele malen gezien toen hij bij de Holland Amerika Lijn werkte, en heeft zich hier verder in bekwaamd in Bangkok, met name voor de presentatie van kaviaar voor de First Class. Die stukken moesten uiteraard klein van stuk zijn, anders waren ze niet te bergen. Meestal maakte Aad iets van twee vissen, een theelichtje, een klein zwaanje of iets dergelijks, altijd met een uitsparing voor de caviaar. Hieronder zie je nog meer foto's van een voedselpresentatie van 11 februari 1965. Links bovenaa weer een zwaan; nu van achteren gezien. Klik op de foto's om een grotere versie te bekijken.

felicitatietelex bij 25 jaar werken voor de KLM

Deze telex werd op 16 december 1981 door station manager Joe Smith voorgelezen ter gelegenheid van het 25 jarig dienstjubileum van Aad bij de KLM. Klik op het plaatje om een grotere versie van het gedicht te lezen.

taart voor Bangkok Nursing Home

Aad schrijft zelf het verhaal achter deze prachtige taart: "Ester heeft bij al haar bevallingen gebruik gemaakt van het Bangkok Nursing Home. De Matron daar, mw Mathon, was een Australisch dame: een zeer indrukwekkende verschijning. Dagelijks ging ze alle kamers af, en als ze dan je kamer binnen ZEILDE met een kraakhelder wit gesteven uniform aan, was de kamer gelijk gevuld. Ze was ook erg ter zake, en vriendelijk. Toen de matron van het Nursing Home begin 1963 ging trouwen met de Directeur van de Hongkong en Shanghai Bank, vroeg General Manager dhr Pim Tange of ik een weddingcake wilde maken. Dat heb ik toen gedaan. Er was in die tijd niets voor dit doel te koop, dus ik moest al het decoratiemateriaal zelf maken en ontwerpen. Uit dankbaarheid voor wat ze voor ons betekende, met extra veel aandacht en plezier. De weddingcake stond gedresseerd op een tafel van 90 bij 90 cm. Op de tafel lag een spiegel. De taart was rondom bekleed met zijde en tule van de bruidsjapon van Ester, en de etages waren met wit kant afgewerkt. Ziehier het resultaat.
Hieronder zie je een lijstje met de gebruikte decoraties, met tussen haakjes waar je die decoraties op de foto's kunt zien: je telt de lagen van beneden naar boven):
1x bruidspaar (laag 4)
6x herauten te paard (laag 1)
12 x hart met pijl (laag 4)
12 x cupido's (laag 3)
12 x witte ringen (ineengestrengeld: laag 1 en laag 4)
12 x witte hoefijzers (laag 2)
12 x scheepjes (laag 2 en 3)
20 x duifjes mogelijk zijn die op een andere manier verwerkt
70 x witte rozen (alle lagen)
bruidstranen (een soort bruidssuikers)
kant
tule
dragon bekleding
spiegel op tafel

afscheidsdefilé koningin Juliana

Op 30 april 1980 hield koningin Juliana op paleis Soestdijk haar afscheidsdefilé. De KLM vroeg Aad de organisatie van het keukengedeelte te verzorgen als onderdeel van de totale KLM presentatie. Het een houten wereldkaart van 6 bij 7 meter, met daarop in de vorm van een grote letter J gerechten en dranken van alle 25 landen waaraan de koningin een staatsbezoek had gebracht. De zwart-witfoto en de Engelse tekst komen uit de Wolkenridder, de interne KLM-krant. Klik op de foto's om een grotere versie te bekijken.

Aad schrijft over deze gebeurtenis: "Toen mijn Moeder dit hoorde, vroeg ze of ik mijn drie onderscheidingen wilde dragen en dat heb ik gedaan. Ik vond het zo ontzettend leuk dat ik dit voor mijn Moeder kon doen. Toen er een paar dagen later een diapresentatie was in de vergaderzaal van de KLM catering, zat er een jonge dame voor me (mw.Wijfels). Ze zei: "Dan moet je wel gek zijn om zulke dingen op te spelden." Ik lachte in mijn vuistje; ik weet hoe mooi mijn Moeder het gevonden heeft. Ik dacht bij me zelf: Laat dat ei zonder zout maar kletsen”. Dit is allemaal ook uitgebreid op tv geweest.

de laatste klus

Van maart 1990 tot december 1993 was Aad samen met Ester op Curaçao om de catering op te zetten voor het vliegveld Albert Plesman (ook wel bekend als het Hato International Airport). Zijn functie heette "Coordinator Training & Projects Catering''.
Aad schrijft: "De opzet was de inrichting van de nieuwe catering en de training van het personeel. Toen ik op Curacao aankwam bestond de catering alleen op papier met een voor de ALM te hoge investering: ruim 21 miljoen Antiliaanse guldens. Na enkele vergaderingen kwam ik daar achter en adviseerde ik de heer Cerillo Koolman – catering manager van de ALM – om de heer Hans de Bruin - boardmember van de ALM en Directie medewerker van de KLM-, die op dat moment aanwezig was te contacten en een beroep te doen op Andre Dekker van de KLM gebouwendienst op Schiphol. Dat werkte !! Twee dagen later lag er een telex of de heren Koolman en Schild (met de benodigde papieren) die maandag daarop om 9.00 uur verwacht werden in de vergaderzaal van de KLM catering op Schiphol. Er werd berekend wat de huidige productie en die over 10-20 jaar zou zijn; de functies die er uitgeoefend zouden worden. Op zaterdag lag er gedetailleerd plan met tekeningen klaar. De directeur van de ALM, toevallig die dag in transit, gaf hierop zijn voorlopig accoord.
De bouwbedrijven, die op dat moment op Schiphol voor de KLM actief waren, werden uitgenodigd voor een aanbesteding. Ballast Nedam kreeg uiteindelijk de opdracht voor een bedrag van 9 miljoen Antiliaanse guldens. Deze totstandkoming was te danken aan ing Andre Dekker en ing Bert Hilhorst. De heren Piet Glajaard, hoofd catering KLM Schiphol en Ed Bos, Hoofd algemene zaken van KLM catering, gaven hun volle medewerking aan dit project. Toen de KLM catering kort daarop ging verhuizen van centrum naar noord, heb ik veel equipment overgenomen voor een vriendenprijsje.
Vooruitlopend op de uiteindelijke inrichting hebben we een technische man, die bij MARFO in Lelystad werkte, aangetrokken. Hij had veel ervaring o.a. met groot keuken equipment, deze heer Veeres. Met hem heb ik verschillend equipment gekocht. In Duitsland “Meiko” afwasmachines; op de bakkerijbeurs in Utrecht ovens, deegmachines en doseer apparatuur etc. Hero de Groot uit Bodegraven leverde al het benodigde klein keuken equipment alsmede transportbanden, broodsnijmachines etc.
Als sluitstuk kregen de heren Dekker en Hilhorst, die tijdens de voortgang van de bouw regelmatig overkwamen, het voor elkaar, dat er een lening bij de Europese Investering Bank tot stand kwam tegen een zeer lage rente.
De tekening van het cateringgebouw kreeg ik bij mijn afscheid van Renee Overdevest, de uitvoerder van Ballast Nedam." Klik op de tekening om een grotere versie te bekijken. In december 1993 kwamen Aad en Ester terug naar Nederland, nu voorgoed.



Op de foto's (klik erop om een grotere versie te bekijken) zie je de volgende personen:
Foto links: Premier Maria Liberia-Peters feliciteert dhr Koolman, Hoofd Catering van de ALM, met de legging van de eerste steen van het Cateringgebouw. Dat is geweest op 25 januari 1993.
Foto rechts: Ester praat met een vertegenwoordiger van de KLM-directie.


Foto links: Van links naar rechts: Ed Bos (Hoofd Algemene Zaken KLM Catering), Piet Galjaard (Hoofd KLM Catering Schiphol) en René Overdevest (uitvoerder voor het project namens Ballast Nedam).
Foto rechts: Piet Galjaard (Hoofd Catering KLM Schiphol) houdt een toespraak.
Hieronder nog een stukje uit de "Amigoe" van 26 januari 1994. Aad een Ester waren toen alweer in Nederland. Klik op het bericht om er een grotere versie van te bekijken.